شجر : الشَّجَر : گياهى است كه ساقه داشته باشد . شَجَرَة و شَجَرَ - مثل - ثمرة و ثمر . در آيات : ( إِذْ يُبايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ - 18 / فتح ) ( أَ أَنْتُمْ أَنْشَأْتُمْ شَجَرَتَها - 72 / واقعه ) ( وَ النَّجْمُ وَ الشَّجَرُ - 6 / الرّحمن ) ( مِنْ شَجَرٍ مِنْ زَقُّومٍ - 52 / واقعه ) ( إِنَّ شَجَرَةَ الزَّقُّومِ - 43 / دخان ) ( كه هم مؤنّث و هم مذكّر ، به كار رفته است . ) واد شَجِير : درّه‌اى پر درخت . هذا الوادى أَشْجَرَ من ذلك : اين درّه از آن ديگرى ، سرسبزتر است . الشَّجَار و الْمُشَاجَرَة و التَّشَاجُر : مجادله و نزاع كردن ، مثل آيه : ( فِيما شَجَرَ بَيْنَهُمْ - 65 / نساء ) . شَجَرَنِي عنه : مرا از آن كار با مجادله بازگرداند . در حديث : « فان اشْتَجَرُوا فالسّلطان ولىّ من لا ولىّ له » . يعنى : ( هر گاه منازعه كردند پس برترى و تسلّط ياور كسى است كه سرپرستى و ياورى ندارد ) . الشِّجَار : چوب هودج و كجاوة ( وسيله‌اى دكّه مانند با سايبانى كه بر پشت ستوران مىنهادند و در مسافرت ، زنان يا كودكان و پيران ، و بيماران را در آن مىنشاندند ، امروز هم در هندوستان مرسوم است ) . مِشْجَر : چيزى است كه لباس بر آن مىاندازند . شَجَرَهُ بالرّمح : او را با نيزه زد ، بطوريكه نيزه را در بدنش باقى گذارد .

--> نحن فى المشتاه ندعوا الجفلى * لا ترى الادب فينا ينقتر ما در سرماى سخت زمستان هم ميزبان جماعت هستيم و تو ميزبانى كه عدّه كمى را كند نخواهى ديد .